Niki Lauda
Garaż

Nie żyje Niki Lauda — człowiek, idol, legenda

Każdy kierowca wyścigowy ma jeden cel. Formuła jeden. Oczywiście są inne bardzo prestiżowe serie takie jak LeMans, DTM czy rosnąca w siłę Formuła E. Niemniej to F1 nazywana jest królową sportów motorowych. Wszyscy, którzy mają zaszczyt finalnie ścigać się o mistrzostwo tej serii to absolutna czołówka najszybszych kierowców na ziemi. Jednak nawet pośród tej elity jedynie niektórzy przechodzą do historii tej dyscypliny.
Dziś żegnamy jedną z jej największych legend. 20 Maja 2019 roku odszedł Niki Lauda.

Początki kariery

Urodził się w 22 Lutego 1949 roku w Wiedniu w bogatej rodzinie, która nie podzielała jego motoryzacyjnej pasji. Pomimo sprzeciwu ojca młody Niki ścigał się w Mini, następnie w Formule Vee (Fomula Volkswagen), a później prywatnie w Porsche i Chevronach. Możliwości rozwoju w takich ligach były dość ograniczone, więc Niki zdecydował się wziąć pożyczkę bankową, którą zabezpieczył swoją polisą na życie i wykupił sobie miejsce w teamie March startującej w F2. Szybko awansował do F1, jeżdżąc w obu seriach wyścigowych dla March w sezonie 1972. O ile w F2 było dobrze, tak w F1 zespół March miał tragicznie słaby sezon, co pchnęło Laude do wzięcia kolejnej pożyczki bankowej, by wkupić się do BRM. Ta drużyna również nie radziła sobie dobrze, ale wykupiony jego kolega z zespołu Clay Regazzoni polecił Laudę nowemu pracodawcy i tak w 1974 roku Niki Lauda został kierowcą Ferrari.

Pierwszy bolid F1, którym ścigał się Niki Lauda 1971 March 711

1971 March 711  – Pierwszy bolid F1 jakim ścigał się Niki Lauda

Dwie kariery 1974-1985

Ryzyko Ferrari

Ferrari podjęło pewne ryzyko, zatrudniając młodego Laudę. Początek lat 70. nie był dla nich szczęśliwy, a rok 1973 wręcz tragiczny. Niemniej Niki potwierdził słuszność decyzji, zajmując drugie miejsce w GP Argentyny, które otwierało sezon. Swoje pierwsze zwycięstwo, będące jednocześnie pierwszą wygraną Ferrari od 1972, zdobył w GP Hiszpanii. Jednak pomimo tego, że zapewnił sobie 6 Pole Position, problemy z autem pozwoliły mu jedynie na 4 miejsce w klasyfikacji kierowców.

Pierwszy Tytuł

Zupełnie inaczej wyglądał rok 1975. To wtedy Niki Lauda zdobył swoje pierwsze mistrzostwo świata, jeżdżąc Ferrari 312T oraz zapewnił zespołowi pierwsze mistrzostwo konstruktorów od 11 lat. Ustanowił też rekord toru Nürburgring Nordschleife, pokonując ją w czasie poniżej 7 minut jako pierwszy kierowca w historii. Dodam, że wtedy tor ten liczył 23 kilometry, a nie 20 jak dziś.

Niki Lauda świętuje zdobycie pierwszego tytułu, wraz z kolegą z zespołu, który wygrał wyścig
Niki Lauda świętuje pierwszy tytuł (obok kolega z zespołu, Clay Regazzoni, świętuje zwycięstwo w wyścigu)

Sezon 1976

Sezon zaczął się dominacją Austryjaka, który wygrał cztery z sześciu pierwszych Grand Prix, a w pozostałych był drugi. Przed GP Niemiec miał ponad dwukrotność punktów drugiego w klasyfikacji Jamesa Hunta. Na tydzień przed wyścigiem na Nordschleife Lauda próbował namówić kierowców do bojkotu zawodów ze względu na bezpieczeństwo. Niki zwracał uwagę, że organizatorzy nie są w stanie zabezpieczyć tak długiego toru, zwłaszcza pod kątem ochrony przeciwpożarowej. Jednakże na oficjalnym głosowaniu większość była za tym, by zawody się odbyły.

Wypadek

Podczas drugiego okrążenia Niki Lauda uległ wypadkowi. Zderzył się z Fordem Bretta Lungera. Auta stanęły w płomieniach. Brett wydostał się z pojazdu, ale Nikki był uwięziony. Kolejni zawodnicy dojeżdżali i zatrzymywali się, starając się pomóc Austriakowi. Udało się to Arturo Merzario, którzy wyciągnął Nikiego z płonącego wraku.

Wypadek Nikiego Laudy podczas GP Niemiec 1976
Wypadek Nikiego Laudy
W czasie wypadku bolid Nikiego Laudy stanął w płomieniach.

Niki Lauda miał poparzoną głowę i twarz ze względu na źle dopasowaną piankę zabezpieczającą kierowców na taką ewentualność oraz uszkodzone płuca pełne trujących, gorących toksyn. Po wyciągnięciu z wraku był przytomny i nawet stał, ale później zapadł w śpiączkę.

Zdecydował się na ograniczenie rekonstrukcji wizualnej na rzecz sprawności powiek. Po tym wydarzeniu zawsze w padoku nosił czepek zakrywający blizny. Namówił nawet sponsorów, by używać go do celów reklamowych.

Niki Lauda na konferencji prasowej sześć tygodni po wypadku
Niki Lauda na konferencji prasowej sześć tygodni po wypadku

Zapytacie pewnie jak to w padoku? Otóż Niki Lauda stracił jedynie dwa wyścigi tego sezonu. Po zaledwie 6 tygodniach rehabilitacji wciąż nosząc opatrunki na oparzeniach, powrócił na GP Włoch na torze Monza pomimo tego, że jak sam mówił, był śmiertelnie przerażony.

Pod jego nieobecność, jego główny rywal, James Hunt nadrobił stratę punktową. Przed ostatnim wyścigiem sezonu, GP Japonii, różniło ich zaledwie 3 punkty.

Lauda zakwalifikował się jako 3, zaraz za Huntem. Jednakże w dniu wyścigu padał ulewny deszcz, pod którego wpływem Lauda zdecydował się wycofać z wyścigu po dwóch okrążeniach ze względu na bezpieczeństwo. Hunt zdobył w tym wyścigu 4 punkty i zapewnił sobie tytuł mistrza świata jednym punktem przewagi.

Historię sezonu 1976 przedstawiono w świetnym filmie Rush, który serdecznie polecam.

Trailer filmu Rush, który opowiada o wydarzeniach z 1976

Drugi Tytuł, Fan Car i koniec

Relacje pomiędzy Nikim Laudą i zespołem Ferrari uległy ochłodzeniu po jego decyzji o wycofaniu się z GP Japonii. Dzięki swojej konsekwencji z łatwością zapewnił sobie drugi tytuł Mistrza Świata już w GP USA i opuścił zespół.

W kolejnych dwóch sezonach Niki został kierowcą zespołu Brabham-Alfa Romeo. Nie były to udane sezony ze względu na trapiącą go awaryjność (w 1978 wycofał się z 9 na 14 wyścigów).

Nie licząc wygranej w GP Szwecji — jedynym wyścigu Brabhama BT46B znanego szerzej jako Fan Car. Zaprojektowany przez Gordona Murraya bolid wykorzystywał wirnik, który oficjalnie schładzał silnik. „przy okazji” wysysał powietrze spod auta, gwarantując niebywałą przyczepność. Lauda wygrał, mając ponad pół minuty przewagi nad drugim kierowcą. Samochód szybko uznano za nielegalny, jednak zwycięstwo pozostało w mocy i do dziś jest oficjalne. Pomimo prób poprawy samochodu najlepszy wynik, jaki udało się osiągnąć Laudzie to 2 miejsce w GP Kanady.

Brabhama BT46B  - Fan Car

Brabhama BT46B – Fan Car

Pomiędzy wyścigami jednak, Lauda wygrał 1979 Dino Ferrari GP oraz trzy wyścigi (i całą serię) BMW M1 Procar Championship. Po GP Kanady sezonu 1979 Niki Lauda poinformował Berniego Ecclestone’a, że odchodzi na emeryturę, bo nie chce już jeździć w kółko. W międzyczasie założył firmę czarterową Lauda Air i po odejściu przeniósł się do Austrii, by w pełni nią kierować.

Powrót Mistrza

W 1982 roku Lauda powrócił w barwach McLarena za niebywałą wówczas pensję 3 milionów dolarów. Wygrał też GP w Long Beach.
1983 to rok zmiany dostawców w McLarenie z jednostek konstrukcji Forda-Coswortha na TAGi produkowane przez Porsche. Przez zawirowania nie udało mu się wygrać żadnego wyścigu.
Trzeci mistrzowski tytuł wywalczył w 1984 roku, wygrywając przewagą 0,5 punkta nad Alainem Prostem. Taki wynik był możliwy, ze względu na połowę punktów przyznaną po skróceniu GP Monako. Zespół McLarena wygrał 12 z 16 wyścigów w sezonie, dominując rywalizację. Co więcej, tytuł zapewnił sobie w GP Portugalii, zaczynając z 11 miejsca. Prost zrobił wszystko, co mógł, ale przemyślana jazda (w tym najszybsze okrążenie) dała Laudzie fenomenalne 2 miejsce i w efekcie trzeci tytuł.

McLaren MP 4/2 - bolid, w którym Niki zdobył trzeci tytuł mistrza
McLaren MP 4/2 – bolid, w którym Niki zdobył trzeci tytuł mistrza

Ostatni sezon Laudy, 1975 nie należał do udanych. Problemy techniczne nie dały mu możliwości walczenia o topowe pozycje. Wygrał jedynie jeden wyścig — GP Holandii.

Późniejsze lata.

Niki Lauda wrócił do świata F1 jako konsultant Ferrari w 1993 roku. Później, w latach 2001-2002 odgrywał też rolę dyrektora zespołu Jaguara, jednak bez sukcesów.

We wrześniu 2012 jako jedna z głównych postaci dołączył do Mercedes AMG Petronas F1 Team. Tam między innymi negocjował pierwszy kontrakt Lewisa Hamiltona.

Niki Lauda i Lewis Hamilton
Niki Lauda i Lewis Hamilton

Niki Lauda Poza Padokiem

Oprócz prowadzenia swoich linii lotniczych Lauda Air, które sprzedał, na rzecz Austrian Airlines Niki Lauda założył inne, które nazwał Niki oraz kolejne, tym razem czarterowe linie LaudaMotion.

W 1993 roku został wpisany do International Motorsports Hall of Fame oraz był komentatorem F1 dla telewizji RTL. Ta ostatnia przygoda zakończyła się jednak małym skandalem, gdy nazwał Roberta Kubicę „polacke” na antenie, podczas GP Monaco.

Napisał też 5 książek oraz znalazł się na znaczku pocztowym, ot ciekawostka.

Film pokazujące niektóre ze wspaniałych chwil, jakich nam, fanom, dostarczył

Pożegnanie

Zdobył 24 Pole Positions, wygrał 25 wyścigów, 3 razy był najlepszy na świecie. Po latach walki ze zdrowiem, dwukrotnym przeszczepie nerek i 9 miesięcy po przeszczepie płuc Niki Lauda umarł w prywatnej klinice w Szwajcarii 20 Maja 2019 roku.

Dla wielu aktualnych kierowców F1 Niki Lauda, to ktoś, kogo podziwiali, na kim się wzorowali i od kogo się uczyli.

Fani F1 podają jego zaciętą rywalizację z Jamesem Huntem i Alainem Prostem jako przykłady, do których porównują dzisiejsze zmagania podczas Grand Prix.

Dla całego motorsportu to po prostu olbrzymia strata.

Loading Facebook Comments ...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Enable Notifications    OK No thanks